Kraina X rozciągała się na równinach, acz sięgała swymi granicami również do morza i gór strzelistych, bo wysokich. Była krainą zieloną i pełną słońca - słońca, które otumaniało swym pięknem mieszkańców zacnego kraju. Jednak, czy krajem można nazwać to miejsce...? Kraina X była jedyna w swym rodzaju, tak przecież inna od wielu państewek, porozrzucanych po świecie. Miała swe uroki, wady, zalety, przywary. Żyła własnym życiem, a Dobry i Mądry Władca kierował ją skwapliwie na dobre tory. Jak na krainę, olśniewała prostotą, pięknem i...tajemnicą.

Tajemnica była wielka. Skrywała w sobie Czar, o którym niewielu wiedziało. Tajemnica skrywała coś, co na zawsze miało odmienić Krainę X - lecz jak bardzo, tego nie wiedział nikt. Mimo to, ludzie parli do przodu, chcąc poznać Prawdę; a nie byli to tylko ludzie, jak sobie teraz przypominają w Księgach, acz również istoty różne... Czy zwinne i powabne, zwane elfami, o uszach przydługich i mądrych oczętach, czy też blade i niebezpieczne, skrywające w sobie oszałamiającą tajemnicę, zwane wampirami. Zdarzały się jakieś inne istoty, może nimfy, delikatniejsze jeszcze od elfów, czy też ludzie; acz oni ciągneli i parli najsilniej, jakoby ich tam magnes jaki ciągnął.

Dni mijały szybko. Każda godzina, każda minuta zbliżała niczego nie świadomych ludzi do wypełnienia się Czaru. Lecz czym był Czar...? Byli tacy, co powiadali, że ma się on wypełnić w miesiącach letnich, gdy słońce będzie palić w plecy. I oni mówili, że wszystko rozegra się nad wodą - nad wodospadem, poświęconym zacnemu władcy, dobremu królowi. A zacny czuwałby nad wszystkimi, którzy odważaliby się przyjść owego dnia pod wspomniany wodospad Leiloe.