Mój wewnętrzny poeta rwie się napisać "wino skrzy się złociście w krysztale profilowanego kielicha", ale moje kieliszki każdy, nawet bardzo początkujący sommelier, uznałby za bluźnierstwo przeciw winu. Samo wino jednak, nawet w tak niegodniej oprawie, ma piękny kolor i pięknie pachnie. Późną wiosną, słońcem nabierającym odwagi, młodziutkim źdźbłem roztartym w palcach. Smakuje wyzwaniem, zwycięstwem. Toastem. A więc wznoszę go.

Za wspomnienia wywołujące uśmiech, za ludzi nieobecnych głównie przez mój upór i arogancję.
Za słowa, których nie powiedziałam nigdy, które utknęły mi w gardle.
Za przeprosiny, za wymówki, za rzeczy, których żałuję.
Za ludzi, którzy zawiedli, za ludzi, którym ufam.
Za wszystkie razy, kiedy powinnam była powiedzieć "nie".
Za chwile, z których jestem szczęśliwa, bo powiedziałam 'tak".
Za pijaną prawdę, za trzeźwe kłamstwa.
Za to, czego nie wiem i to, czego wiedzieć nie chcę.
Za tych, którzy zostali, wbrew rozsądkowi i moim słowom.
Za zbyt intensywne sny i nad wyraz spokojną rzeczywistość.
Za nadzieje, tak bardzo niebezpieczne.
Za tych, którzy uśmiechają się na widok deszczu.
Za melodie, które za nic nie chcą się odczepić.
Za wszystkich, którzy kiedykolwiek zasnęli wyczerpani płaczem.
Za pościel pachnącą tym ważnym, może najważniejszym, kimś.
Za słowa wyszeptane w ciemnościach.
Za każdy oddech wzięty bez pytania.
Za pocałunki nieśmiałe, radosne, niewinne i głodne. Za pocałunki, na które się nie odważyłam.
Za noce pijane tańcem i muzyką.
Za dni pachnące malinową herbatą i książką.
Za nas.
Za Ciebie.

Łyk ostatni, toast ostatni, zawsze ten sam, zawsze z uśmiechem. Bezgłośnie.

Za mnie.